Dag van de scheiding 14 september

VOLWASSEN SCHEIDEN

Als een op de drie stellen gaan scheiden, is dat welbeschouwd niets bijzonders. Zoveel mensen overkomt het.  

Dat is alle reden om scheiden niet te problematiseren, maar aandacht te vragen voor ‘goed scheiden’. Dat kan door volwassen mensen de ruimte te geven om in een professioneel gesprek tot afspraken te komen om op een volwassen manier uit elkaar te gaan. Dat pleit ervoor om te scheiden via mediation.

Het is voor kinderen een schok als ouders gaan scheiden en ouders voelen zich daar vaak schuldig over. Als er minderjarige kinderen zijn is het ouderschapsplan een hoofdthema in de mediation. Het is een belofte van ouders aan hun kinderen: zo gaan wij ons na de scheiding tegenover jullie gedragen.

In Eindhoven ben ik eind 2017 een nieuwe en succesvolle samenwerking aangegaan met de familierecht-advocaten van Claassen Advocaten. Door deze samenwerking krijgen zowel de ouders die gaan scheiden als de kinderen uit deze relatie het allerbeste! Dit krijg ik ook vaak terug van clienten die het hele traject achter de rug hebben.

De mediation wordt gestart met het maken van een ouderschapsplan. Ik praat met ouders over hun scheiding, de communicatie tussen beiden en over de inhoud van het plan. Daarna spreek ik ook met de kinderen en betrek ze in het maken van een ouderschapsplan door middel van het inventariseren van hun wensen. Daarnaast kunnen zij met hun vragen en tips bij mij terecht.

Vervolgens wordt het gesprek voortgezet met een advocaat – mediator die het maken van de zakelijke afspraken begeleidt en die vastlegt in een convenant waar u ook in de toekomst mee vooruit kunt. Een duurzaam contract dus, dat zo gemaakt is dat u later niet voor verrassingen komt te staan.

Een half jaar na de scheiding nodigen we u nog eens uit om te bespreken hoe het allemaal gaat en of er nog iets moet veranderen aan de gemaakte afspraken en of de zakelijke afspraken zijn uitgevoerd.

Zo ga je op een volwassen manier uit elkaar en je stelt de belangen van de kinderen veilig. Er wordt niets over het hoofd gezien.

Voor meer informatie bent u van harte welkom op 14 SEPTEMBER A.S. - DE DAG VAN DE SCHEIDING

 

Decemberdagen

Voor veel mensen is de decembermaand er één van warmte, kadootjes, eten en bij elkaar zijn. Maar ook van agenda-stress, teleurgestelde familieleden en te weinig tijd om alles voor elkaar te krijgen.

Kinderen hebben daar in eerste instantie niet zoveel mee van doen. Ze leven van de Sint-periode naar de Kerst en zijn zich niet bewust van alle zaken die daarvoor geregeld en besproken moeten worden.

In het Ouderschapsplan kunnen de feestdagen meegenomen worden. Bij wie zijn de kinderen en op welke dag? En hoewel het soms helemaal niet ontspannen voelt om al jaren van tevoren te bepalen hoe de feestdagen ingedeeld zullen zijn, geeft het ook rust. Het is als 'volledig' gezin al niet makkelijk de agenda's aan te passen aan alle wensen van alle families. Laat staan hoe ingewikkeld het is voor gebroken gezinnen. Afspraken maken met je ex-partner over de verdeling van jullie kinderen, wordt bemoeilijkt door allerlei belangen. En helaas staat het belang van de kinderen vaak dan niet op de eerste plaats. De gunfactor is niet meer aanwezig en men komt klem te zitten tussen allerlei belanghebbenden. Gevolg is een hoop duw- en trekwerk, ontevreden stemmingen en frustraties waar de kinderen zeker iets van meekrijgen. Bewust of onbewust.

Om die reden adviseer ik, om voor deze maand de feestdagen al ver van te voren vast te leggen. Liefst voor een aantal jaren. Zo krijgt iedereen waar hij 'recht op heeft', kan eenieder ver van te voren op uitnodigingen ingaan en weten de kinderen ook waar ze aan toe zijn. Want voor kinderen zijn de dagen in december vaak al spannend en beladen genoeg.

Op vakantie, leuk!??

Ik vraag Emma* waar ze dit jaar op vakantie gaat. Ze antwoordt dat ze eerst met haar vader naar Italië gaat en daarna met haar moeder naar Frankrijk. "Wat leuk", antwoord ik. Ze kijkt me blij aan en antwoordt: "Ja, maar ook lang hoor".. Ik vraag haar wat ze bedoelt. Ze zegt dat ze meteen als de vakantie begint naar Frankrijk rijden. "Dan rijden we een hele nacht door tot we er zijn en dan zijn we in de ochtend op de camping. Daarna gaan we weer naar huis en dan gaan we naar mama. Als we daar 1 nacht geweest zijn, gaan we naar Frankrijk. Daar blijven we ook dik twee weken, tot we bijna weer naar school gaan".

"Wat heerlijk is dat, he?", zeg ik haar. Ze knikt. maar ik zie haar ook twijfelen. Ik vraag door. Ze zegt dat ze het ook een beetje jammer vindt dat ze in de vakantie helemaal niet thuis is. En niet met haar vriendinnen kan afspreken. Dat ze het niet zo fijn vindt dat ze eerst heel lang heeft teruggereden vanuit Italië en daarna weer de auto ingaat om naar Frankrijk te rijden. Ik zit die week wel heel veel in de auto.

 Ik vraag haar naar hoe het fijner zou zijn;  Een vriendin van haar heeft ook gescheiden ouders en die bepalen elk jaar in welk land ze allebei op vakantie gaan. Dan kunnen ze 'de overdracht' daar doen en hoeven de kinderen niet twee keer honderden kilometers te rijden. Ook houden ze dan tijd over, want twee weken op vakantie bij de een en twee weken op vakantie met de andere ouder, is al vier weken achter elkaar. "Das eigenlijk wel genoeg en zo kan zij ook nog lekker even twee weken thuiszijn en afspreken met vriendinnen"  Dat zou ik dus ook wel willen.

Ze weet dat ik de week erop beide ouders even zie voor een 'evaluatie' van hun ouderschapsplan. Ik neem het als suggestie mee. Wie weet kan Emma dit jaar ook nog relaxter vakantie vieren.

 

*Emma is niet de echte naam van het betreffende kind, om privacyredenen heb ik deze gewijzigd 

Van papa naar mama

Ik heb het al veel gezien; kinderen van gescheiden ouders die de overgang van de ene ouder naar de andere best lastig vinden. Ik las een tijdje terug een quote van een jongetje dat aangaf dat zijn leven fijner zou zijn als hij bij papa over mama mocht praten, want dat deed hij niet... 'dat vond papa niet fijn'. En dat het ook veel fijner zou zijn als mama niet 1000 vragen zou stellen als hij bij papa vandaan kwam; het leek wel een kruisverhoor.

Toen ik dat las dacht ik aan Tom*; zijn ouders zijn ook gescheiden. Ze hebben ooit veel ruzie gehad, maar precies waarover, dat wist hij niet. Wel dat ze nu bijna geen ruzie meer maken. Maar makkelijk gaat het nog steeds niet; papa mag niet binnenkomen bij mama en ze kijken elkaar eigenlijk nooit aan. Tom voelt aan alles dat ze 'elkaar nog steeds niet echt mogen'. De maandag is de dag waarop de week omdraait; dan gaat hij van het ene adres naar het andere. Maandag zijn Tom zijn 'minst-leuke' dagen. Hij moet weer even opnieuw wennen aan de situatie in het huis van zijn andere ouder. "Op zich prima hoor; maar papa doet altijd net alsof er niets aan de hand is en vraagt helemaal niets". "Het lijkt wel of ik die week ervoor helemaal niet weggeweest ben". Maar op maandagavond aan tafel bij mama, nou dan stelt ze wel 100 vragen; over wie er geweest zijn, wat we gedaan hebben, of papa wel tijd voor me had, of hij veel gebeld heeft met zijn nieuwe vriendin.. pffft". "Daar heb ik dan ook weer geen zin in". 

Ik vraag hem naar de, voor hem, ideale situatie en die weet hij feilloos te benoemen, daarna vraag ik hem toestemming om dit een keer met zijn ouders te bespreken. Hij zegt dat hij dat heel fijn zou vinden, maar dat ik moet zeggen dat hij niet wil klagen, "gewoon dat het beter kan ofzo"  Ik heb binnenkort toch een afspraak met Tom zijn ouders, dus daar kan ik het meteen in aangeven. Zij geven aan zich hiervan helemaal niet bewust te zijn geweest en zeggen beiden dat ze hierop zullen letten. Zijn vader stelt voortaan de vraag of hij wat wil vertellen over de week ervoor, en zijn moeder zal toch maar wat minder vragen stellen; ze laat hem kiezen wat hij kwijt wil. Het geeft Tom lucht...

 

*Tom is niet de echte naam van het betreffende kind, om privacyredenen heb ik deze gewijzigd 

Jarig.

Ze kijkt op haar kleine vingertjes terwijl ze telt. "Bij wie ben ik als ik jarig ben? Bij papa of bij jou, mama?" Ze kijkt op en kijkt om beurten haar ouders aan. Deze zitten voor me; we hebben het net ook gehad over de omgangsregeling. Het meisje zit naast haar ouders, we hebben het over de schoolprestaties van het oudste kind. Hij zit wat ongeïnteresseerd in het midden.  Een echte puber, niets boeit hem echt, behalve zijn iPad waar hij het liefst dagenlang achter verscholen zit. maar hij geeft aan dat het goed met hem gaat. Het meisje vraagt het nogmaals aan haar mama, die vervolgens haar telefoon pakt en in haar agenda kijkt. "Eh ja dat klopt, dan ben je bij papa" Ik zie aan haar dat het haar ook overvalt. "Maar dat duurt nog wel even hoor", zegt ze en daarmee koopt ze tijd.

Tijd om te bedenken hoe dat nou moet; wakker worden zonder je jarige kind. Niet zingen voor een slaperig snoetje, niet de eerste zijn die haar feliciteert. Ze slikt een keer hevig en kijkt me aan. Ik herken dit gevoel maar al te goed.  Ik vraag het meisje wanneer ze jarig is en hoe oud ze wordt. Trots vertelt ze dat ze acht wordt en dat ze dan bij papa wakker wordt, dat hij met haar broers voor haar zal gaan zingen en dat ze daarna een cadeautje krijgt. In één ruk vertelt ze verder; dan komen er ook mensen op bezoek en zullen er slingers hangen. En dan zegt ze; "en weet je wie er ook op bezoek komt?" "Mijn mama, die komt ook taart eten en dat vind ik heel leuk, want dan zijn ze er allebei en dan is het echt feest!" 

Zeven is ze nog, maar ze heeft duidelijk haar wensen. Zowel papa als mama op haar verjaardag. Later ook nog een feestje met bezoek bij mama, maar op de dag zelf even allebei zien, voor haar is het dan pas echt feest. Ik ken de ouders, ze zullen hun best doen dit voor hun dochter te regelen. Haar wens staat voorop. Beiden hebben best wel een paar bedenkingen, maar voor hun kinderen nemen ze de juiste beslissing. Ik krijg er een warm gevoel van.....